مقدمه: تا حدود سال 1900 میلادی، میزان های مرگ و میر در میانسالان، بالا و رو به وخامت بود. اما به تدریج با تغییر قرن، اصلاحات بهداشتی آغاز شد که در وضعیت سلامت این گروه سنی نتایجی بر جای گذاشت. میزان های مرگ در هر دو جنس مذکر و مونث رو به کاهش گذاشت و این روند تا دهه 1920 ادامه یافت. بعد از آن، اتفاقات دیگری افتاد. روند مرگ در افراد مونث همچنان کاهش یافت؛ اما روند کاهش در مرگ افراد مذکر متوقف یا تقریبا بدون تغییر شد. یکی از نتایج این اتفاق آن است که میزان های مرگ برای مردان که یک صد سال قبل تقریبا حدود 10 درصد بیشتر از زنان و در زمان جنگ جهانی اول تقریبا 33 درصد بیشتر از زنان بود، در حال حاضر 90 درصد بیشتر شده بود. چه اتفاقی افتاده بود؟ از آن چه که در حال حاضر می دانیم، اتفاقات عجیب و غریبی در حال وقوع بود و آمارهای حیاتی نمایانگر وقایعی در خلال سال های جنگ بود. مهم ترین نکته ناشی از وخامت سه بیماری زخم اثنی عشر، سرطان ریه و ترمبوز عروق تاجی قلب بود که در افراد مذکر به خصوص در مردان میانسال شایع تر بودند. در میان آن ها، اولین بیماری، مهم ترین علت مرگ بود و دو بیماری دیگر در حال حاضر علل اصلی مرگ هستند که سالانه بیش از 20 هزار نفر مرد میانسال را به کام مرگ می کشانند. اندازه های مرگ ناشی از این بیماری ها و سهم مرگ حاصل از این دو بیماری را در سال های 1922 تا 1953 نمایش داده است و نشان می دهد که روند مرگ ها در میان مردان به علت این بیماری ها کاملا متفاوت است.